۱۸- آیات ۱۰۷ تا ۱۱۲

و مٰا أرسلنٰاک إلاٰ رحمة للعٰالمین ۱۰۷ قل إنمٰا یوحیٰ إلی أنمٰا إلٰهکم إلٰه وٰاحد فهل أنتم مسلمون ۱۰۸ فإن تولوا فقل آذنتکم علیٰ سوٰاء و إن أدری أ قریب أم بعید مٰا توعدون ۱۰۹ إنه یعلم الجهر من القول و یعلم مٰا تکتمون ۱۱۰ و إن أدری لعله فتنة لکم و متٰاع إلیٰ حین ۱۱۱ قٰال رب احکم بالحق و ربنا الرحمٰن المستعٰان علیٰ مٰا تصفون ۱۱۲

و نفرستاد ترا مگر رحمتی مر عالمیان را ۱۰۷ بگو جز این نیست که وحی کرده می شود بمن که نیست اله شما مگر اله واحد پس آیا هستید مسلمانان ۱۰۸ پس اگر روی گردانند پس بگو آگاه کردیم شما را بر یکسانی و نمی دانم که آیا نزدیک و یا دور است آنچه وعده داده می شود ۱۰۹ بدرستی که او می داند آشکار از گفتار را و می داند آنچه پنهان می دارید ۱۱۰ و نمی دانم شاید که آن فتنه باشد مر شما را و کام یافتن تا وقتی ۱۱۱ گفت پروردگار من حکم کن بحق و پروردگار ما بخشاینده است که یاری خواسته شده بر آنچه وصف می کنید ۱۱۲

نی فرستادیم بر خلق زمین

ما تو را جز رحمة للعالمین

گو به مردم إنما یوحی إلی

نیست جز این کآن خدای فرد حی

که شما را اوست معبودی بجا

واحد و یکتاست بی چون و چرا