۴- آیات ۲۰ تا ۲۵
صفی علیشاهو مٰا أرسلنٰا قبلک من المرسلین إلاٰ إنهم لیأکلون الطعٰام و یمشون فی الأسوٰاق و جعلنٰا بعضکم لبعض فتنة أ تصبرون و کٰان ربک بصیرا ۲۰ و قٰال الذین لاٰ یرجون لقٰاءنٰا لو لاٰ أنزل علینا الملاٰیکة أو نریٰ ربنٰا لقد استکبروا فی أنفسهم و عتوا عتوا کبیرا ۲۱ یوم یرون الملاٰیکة لاٰ بشریٰ یومیذ للمجرمین و یقولون حجرا محجورا ۲۲ و قدمنٰا إلیٰ مٰا عملوا من عمل فجعلنٰاه هبٰاء منثورا ۲۳ أصحٰاب الجنة یومیذ خیر مستقرا و أحسن مقیلا ۲۴ و یوم تشقق السمٰاء بالغمٰام و نزل الملاٰیکة تنزیلا ۲۵
و نفرستادیم پیش از تو از رسولان مگر آنکه ایشان هر آینه می خوردند خوردنی و راه می رفتند در بازارها و گردانیدیم بعضیتان را برای بعضی مایه آزمایش آیا صبر می کنید و باشد پروردگار تو بینا ۲۰ و گفتند آنان که امید نمی دارند ملاقات ما را چرا فرو فرستاده نشد بر ما ملایکه یا چراغی نمی بینیم پروردگارمان را بتحقیق زیاده طلب شدند در نفسهاشان و تمرد کردند تمردی بزرگ ۲۱ روزی که بینند فرشتگان را نیست بشارتی روز چنین برای گناهکاران و می گویند چرایی ممنوع ۲۲ و متوجه شدیم بسوی آنچه کردند از کردار پس گردانیدیم او را ذره در هوا پراکنده ۲۳ اهل بهشت روزی چنین بهتر از راه جای قرار و خوب ترند از جهة جای آسایش ۲۴ و روزی که می شکافد آسمان بابر و فرو فرستیم ملایکه را فرو فرستادنی ۲۵