۱۳- ایات ۷۱ تا ۷۷
صفی علیشاهو من تٰاب و عمل صٰالحا فإنه یتوب إلی اللٰه متٰابا ۷۱ و الذین لاٰ یشهدون الزور و إذٰا مروا باللغو مروا کرٰاما ۷۲ و الذین إذٰا ذکروا بآیٰات ربهم لم یخروا علیهٰا صما و عمیٰانا ۷۳ و الذین یقولون ربنٰا هب لنٰا من أزوٰاجنٰا و ذریٰاتنٰا قرة أعین و اجعلنٰا للمتقین إمٰاما ۷۴ أولٰیک یجزون الغرفة بمٰا صبروا و یلقون فیهٰا تحیة و سلاٰما ۷۵ خٰالدین فیهٰا حسنت مستقرا و مقٰاما ۷۶ قل مٰا یعبؤا بکم ربی لو لاٰ دعٰاؤکم فقد کذبتم فسوف یکون لزٰاما ۷۷
و آنکه توبه نمود و کرد کار نیکی پس بدرستی که او بازگشت می نماید بسوی خدا بازگشتنی ۷۱ و آنان که حاضر نمی شوند باطل را و چون بگذارند بلغو بگذرند کریمان ۷۲ و آنان که چون پند داده شوند بآیتهای پروردگارشان بر وی نیفتند بر آنها کران و کوران ۷۳ و آنان که می گویند پروردگار ما ببخش ما را از جفتهامان و فرزندانمان آسایش چشمها و بگردان ما را برای پرهیزگاران پیشوا ۷۴ آنها جزا داده می شوند درجه بلند بسبب آنچه صبر کردند و رسانیده می شوند در آن دعای خیر و سلام را ۷۵ جاودانیان در آن خوبست از راه آرامگاه و مقام ۷۶ بگو چه کند و چه وزن و قدر نهد شما را پروردگارم اگر نباشد دعای شما پس بتحقیق تکذیب کردید پس بزودی می شود لازم ۷۷
وآنکه توبه کرد و شد بستوده کار
پس بگردد باز سوی کردگار
بازگشتی باشدش بس نکو