۲۴- آیات ۸۵ تا ۸۸

إن الذی فرض علیک القرآن لرٰادک إلیٰ معٰاد قل ربی أعلم من جٰاء بالهدیٰ و من هو فی ضلاٰل مبین ۸۵ و مٰا کنت ترجوا أن یلقیٰ إلیک الکتٰاب إلاٰ رحمة من ربک فلاٰ تکونن ظهیرا للکٰافرین ۸۶ و لاٰ یصدنک عن آیٰات اللٰه بعد إذ أنزلت إلیک و ادع إلیٰ ربک و لاٰ تکونن من المشرکین ۸۷ و لاٰ تدع مع اللٰه إلٰها آخر لاٰ إلٰه إلاٰ هو کل شی ء هٰالک إلاٰ وجهه له الحکم و إلیه ترجعون ۸۸

بدرستی که آنان که واجب ساخت بر تو قرآن را هر آینه باز گرداننده تو است بجای بازگشت بگو پروردگار من داناتر است بآنکه آورد هدایت را و آنکه اوست در گمراهی آشکار ۸۵ و نبودی تو که امید داشته باشی که القا کرده شود بتو کتاب را مگر رحمتی از پروردگارت پس مباش البته معین مر کافران را ۸۶ و نباید که باز دارند ترا از آیتهای خدا پس از آنکه فرو فرستاده شد بسوی تو و بخوان بسوی پروردگارت و مباش البته از شرک آورندگان ۸۷ و مخوان با خدا الهی دیگر را نیست الهی مگر او همه چیز هلاک و زوال پذیرد مگر وجه او مر او راست حکم و بسوی او برگردانیده می شوید ۸۸

آمد این آیت که آن کو کرده فرض

بر تو قرآن تا کنی بر خلق عرض

کرد یعنی مر تو را پیغمبر او

بر وطن گرداندت باز او نکو

بخشدت بر کافران دین ظفر