۸- آیات ۲۵ تا ۳۰
صفی علیشاهو قٰال إنما اتخذتم من دون اللٰه أوثٰانا مودة بینکم فی الحیٰاة الدنیٰا ثم یوم القیٰامة یکفر بعضکم ببعض و یلعن بعضکم بعضا و مأوٰاکم النٰار و مٰا لکم من نٰاصرین ۲۵ فآمن له لوط و قٰال إنی مهٰاجر إلیٰ ربی إنه هو العزیز الحکیم ۲۶ و وهبنٰا له إسحٰاق و یعقوب و جعلنٰا فی ذریته النبوة و الکتٰاب و آتینٰاه أجره فی الدنیٰا و إنه فی الآخرة لمن الصٰالحین ۲۷ لوطا إذ قٰال لقومه إنکم لتأتون الفٰاحشة مٰا سبقکم بهٰا من أحد من العٰالمین ۲۸ أ إنکم لتأتون الرجٰال و تقطعون السبیل و تأتون فی نٰادیکم المنکر فمٰا کٰان جوٰاب قومه إلاٰ أن قٰالوا ایتنٰا بعذٰاب اللٰه إن کنت من الصٰادقین ۲۹ قٰال رب انصرنی علی القوم المفسدین ۳۰
و گفت جز این نیست فرا گیرید از غیر خدا بتانی را دوستی میانتان در زندگانی دنیا پس روز قیامت انکار خواهید کرد برخی از شما برخی را و لعنت خواهد کرد بعضیتان بعضی را و جایگاهتان آتش است و نباشد مر شما را هیچ یاری کنندگان ۲۵ پس گروید مر او را لوط و گفت بدرستی که من هجرت کننده ام بسوی پروردگارم بدرستی که اوست غالب درست کار ۲۶ و بخشیدیم مر او را اسحق و یعقوب و گردانیدیم در فرزندان او پیغمبری و کتاب را و دادیم او را مزدش در دنیا و بدرستی که او در آخرت هر آینه از شایستگانست ۲۷ و لوط را هنگامی که گفت مر قومش را بدرستی که شما هر آینه می آیید کار زشت را پیشی نگرفته شما را بآن هیچ احدی از جهانیان ۲۸ آیا بدرستی که شما هر آینه می آیید مردان را و قطع مکنید راه را و می آیید در انجمنتان ناپسند را پس نبود جواب قومش مگر آنکه گفتند بیاور بما عذاب خدا را اگر هستی از راستگویان ۲۹ گفت پروردگار من یاری کن مرا بر گروه فسادکنندگان ۳۰