۵- آیات ۳۱ تا ۴۰
صفی علیشاهأ لم یروا کم أهلکنٰا قبلهم من القرون أنهم إلیهم لاٰ یرجعون ۳۱ و إن کل لمٰا جمیع لدینٰا محضرون ۳۲ و آیة لهم الأرض المیتة أحیینٰاهٰا و أخرجنٰا منهٰا حبا فمنه یأکلون ۳۳ و جعلنٰا فیهٰا جنٰات من نخیل و أعنٰاب و فجرنٰا فیهٰا من العیون ۳۴ لیأکلوا من ثمره و مٰا عملته أیدیهم أ فلاٰ یشکرون ۳۵ سبحٰان الذی خلق الأزوٰاج کلهٰا ممٰا تنبت الأرض و من أنفسهم و ممٰا لاٰ یعلمون ۳۶ و آیة لهم اللیل نسلخ منه النهٰار فإذٰا هم مظلمون ۳۷ و الشمس تجری لمستقر لهٰا ذٰلک تقدیر العزیز العلیم ۳۸ و القمر قدرنٰاه منٰازل حتٰی عٰاد کالعرجون القدیم ۳۹ لا الشمس ینبغی لهٰا أن تدرک القمر و لا اللیل سٰابق النهٰار و کل فی فلک یسبحون ۴۰
آیا ندیدند که بسیار هلاک کردیم پیش از ایشان از قرنها که ایشان بسوی اینان بر نمی گردند ۳۱ و نیستند همه مگر جمع کرده شده نزد ما حاضر گردانیدگان ۳۲ و آیتی است مر ایشان را زمین مرده که زنده کردیم آن را و بیرون آوردیم از آن دانه را پس از آن می خورند ۳۳و گردانیدیم در آن بستانها از خرما بنان و انگورها و روان کردیم در آن از چشمه ها ۳۴ تا بخورند از ثمرش و ساخت آن را دستهاشان آیا پس شکر نمی کنند ۳۵ دانم پاک بودن آنکه آفرید اصناف را همه آنها از آنچه می رویاند زمین و از خودهاشان از آنچه نمی دانند ۳۶ و آیتی است مر ایشان را شب که بیرون می کشیم از آن روز را پس آن گاه آنها داخلانند در تاریکی ۳۷ و آفتاب سیر می کند برای جای قراری که مر او راست آن قرار دادن خدای غالب و داناست ۳۸ و ماه را مقرر داشتیمش منزلها تا آنکه بازگشت کند چون چوب خوشه خرمای کهنه ۳۹ نه آفتاب می سزد مر آن را که دریابد ماه را و نه شب پیش از روز است و هر یک در گردونی آمد و رفت می نمایند ۴۰