غزل شمارهٔ ۳۳
عراقیکی ببینم چهره زیبای دوست
کی ببوسم لعل شکرخای دوست
کی درآویزم به دام زلف یار
کی نهم یک لحظه سر بر پای دوست
کی برافشانم به روی دوست جان
کی بگیرم زلف مشک آسای دوست
این چنین پیدا ز ما پنهان چراست
طلعت خوب جهان پیمای دوست
همچو چشم دوست بیمارم کجاست
شکری زان لعل جان افزای دوست
در دل تنگم نمی گنجد جهان
خود نگنجد دشمن اندر جای دوست
دشمنم گوید که ترک دوست گیر
من به رغم دشمنان جویای دوست
چون عراقی واله و شیدا شدی
دشمن ار دیدی رخ زیبای دوست