غزل شمارهٔ ۱۷۳
عراقیچه خوش بودی دریغا روزگارم
اگر در من نگه کردی نگارم
بدیدی گر فراقش چونم آخر
بپرسیدی دمی حال فگارم
نکرد آن دوست از من یاد روزی
به کام دشمنان شد روزگارم
چرا خواهد به کام دشمنانم
چو می داند که او را دوست دارم
عزیزی بودم اول بر در او
عزیزان بنگرید آخر چه خوارم
فرو شد روز من بی مهر رویش
چو شب تیره شده است این روزگارم
نه دلداری که باشد مونس دل
نه غمخواری که باشد غمگسارم
نمی دانم که دامان که گیرم
که تا از جیب محنت سر برآرم
عراقی دامن غم گیر و خوش باش
که هم با تو درین تیمار یارم