غزل شمارهٔ ۲۴۷
عراقیای به تو زنده جسم و جان مونس جان کیستی
شیفته تو انس و جان انس روان کیستی
مهر ز من گسسته ای با دگری نشسته ای
رنج ز من شکسته ای راحت جان کیستی
چونکه ز من جدا نه ای چیست که آشنا نه ای
یک دم از آن ما نه ای آخر از آن کیستی
نز تو به من رسد اثر نی به رخت کنم نظر
از تو دو کون بی خبر پس تو عیان کیستی
صید دلم به دام تو توسن چرخ رام تو
ای دو جهان غلام تو جان و جهان کیستی
یافتمی به روز و شب از لب لعل تو رطب
هیچ ندانم از دو لب شهد فشان کیستی
بر سر کویت چو سگان هر سحری کنم فغان
هیچ نگویی ای فلان تو ز سگان کیستی