شمارهٔ ۳ - در مرثیهٔ بهاء الدین زکریا

چون ننالم چرا نگریم زار

چون نمویم که می نیابم یار

کارم از دست رفت و دست از کار

دیده بی نور ماند و دل بی یار

دل فگارم چرا نگریم خون

دردمندم چرا ننالم زار

خاک بر فرق سر چرا نکنم

چون نشویم به خون دل رخسار

یار غارم ز دست رفت دریغ

ماندم افسوس پای بر دم مار

آفتابم ز خانه بیرون شد

منم امروز و وحشت شب تار

حال بیچاره ای چگونه بود

رفته از سر مسیح و او بیمار

خود همه خون گریستی بر من

بودی ار دوستی مرا غم خوار