لمعۀ یازدهم

بدانکه میان صورت و آینه بهیچ وجه نه اتحاد ممکن بود نه حلول

گوید آن کس در این مقام فضول

که تجلی نداند او ز حلول

حلول و اتحاد جز در دو ذات صورت نبندد و در چشم شهود در همه وجود جز یک ذات مشهود نتواند بود

شعر

العین واحدة و الحکم مختلف

و ذاک سر لاهل العلمینکشف

صاحب کشف کثرت در احکام بیند نه در ذات داند که تغیر احکام در ذات اثر نکند چه ذات را کمالی است که قابل تغیر و تأثیر نیست نور بالوان آبگینه منصبغ نشود اما چنان نماید

شعر

لالون فیالنور لکن فیالزجاج بدا

شعاعه فترا آیفیه الوان

و اگر ندانی که چه می گویم

مصراع در چشم من آی و می نگر تا بینی

آفتابی در هزاران آبگینه تافته

پس برنگ هر یکی تابی عیان انداخته

جمله یک نور است لیکن رنگهای مختلف

اختلافی در میان این و آن انداخته