غزل شمارهٔ ۱۶۹

اسرار تو در زبان نمی گنجد

واوصاف تو در بیان نمی گنجد

اسرار صفات جوهر عشقت

می دانم و در زبان نمی گنجد

خاموشی به که وصف عشق تو

اندر خبر و نشان نمی گنجد

آنجا که تویی و جان دل مسکین

مویی شد و در میان نمی گنجد

از عالم عشق تو سر مویی

در شش جهت مکان نمی گنجد

یک شمه ز روح بارگاه تو

اندر سه صف زمان نمی گنجد

یک دانه ز دام عالم عشقت

در حوصله جای جان نمی گنجد

چون آه برآورم ز عشق تو

کان آه درین دهان نمی گنجد

رفتم ز جهان برون در اندوهت

کاندوه تو در جهان نمی گنجد

آن دم که ز تو بر آسمان بردم

در قبه آسمان نمی گنجد

عطار چو در یقین خود گم شد

در پیشگه عیان نمی گنجد