غزل شمارهٔ ۱۷۹

خطی کان سرو بالا می درآرد

برای کشتن ما می درآرد

به زیبایی گل سرخش به انصاف

خطی سرسبز زیبا می درآرد

بگرد روی همچون ماه گویی

هلالی عنبرآسا می درآرد

پری رویا کنون منشور حسنت

ز خط سبز طغرا می درآرد

ازین پس با تو رنگم در نگیرد

که لعلت رنگ مینا می درآرد

هر آن رنگی که پنهان می سرشتی

کنون روی تو پیدا می درآرد

هر آن کشتی که من بر خشک راندم

کنون چشمم به دریا می درآرد

به ترکی هندوی زلف تو هر دم

دلی دیگر ز یغما می درآرد

سر زلفت که جان ها دخل دارد

چنین دخلی به تنها می درآرد

ولی بر پشتی روی چو ماهت

بسا کس را که از پا می درآرد

فرید از دست زلفت کی برد سر

که زلفت سر به غوغا می درآرد