غزل شمارهٔ ۵۷۸

چشم از پی آن دارم تا روی تو می بینم

دل را همه میل جان با سوی تو می بینم

تا جان بودم در تن رو از تو نگردانم

زیرا که حیات جان باروی تو می بینم

بس عاشق سرگردان از عشق تو لب برجان

آواره ز خان و مان بر بوی تو می بینم

از عشق تو نشکیبم گر خوانی و گر رانی

زیرا که دل افتاده در کوی تو می بینم

هر جا که یکی بیدل از عشق تو بی حاصل

سرگشته و بی منزل سر کوی تو می بینم

آن دل که بود سرکش گشته است اسیر عشق

اندر خم چوگانت چون گوی تو می بینم

گفتم که مگر کلی وصل تو بدانستم

صد جان و دل خود را یک موی تو می بینم

عطار مگر روزی ترکیش بود درسر

کامروز به عشق اندر هندوی تو می بینم