(۷) حکایت گبر که پُل ساخت

یکی گبری که بودی پیر نامش

که جدی بود در گبری تمامش

یکی پل او زمال خویشتن کرد

مسافر را محب از جان و تن کرد

مگر سلطان دین محمود یک روز

بدان پل در رسید از راه پیروز

یکی شایسته پل از سوی ره دید

که هم نیکو و هم بر جایگه دید

کسی راگفت کین خیری بلندست

که بنیاد چنین پل اوفکندست

بدو گفتند گبری پیرنامی

ز غیرت کرد شاه آنجا مقامی

بخواندش گفت پیری تو ولیکن

گمانم آن که هستی خصم مومن

بیا هر زر که کردی خرج پل تو

بهای آن ز من بستان بکل تو