(۲) حکایت ابرهیم علیه السلام با نمرود

مگر نمرود را چون هشتصد سال

برآمد تیره شد حالی بر او حال

اگرچه از تکبر پیل تن بود

ولی یک پشه او را راه زن بود

یقینش شد که چون انکار کرده ست

خدای این پشه را بر کار کرده ست

به ابرهیم گفت او که آشکار ست

که اکنون گنج من بیش از هزار ست

همه پر زر سرخ است و جواهر

به تو بخشم دعایی گوی آخر

که تا از فضل و رحمت حق تعالی

دهد از نور ایمانم کمالی

خلیل آنجا نهادش روی بر خاک

زبان بگشاد کای دارنده پاک

ز دل برگیر قفل این بی خبر را

بجنبان سلسله بگشای در را

به ایمان تازه گردان جان مستش

به فضل خود ممیران بت پرستش

خطاب آمد ز حضرت کای پیمبر

تو فارغ شو ازو و رنج کم بر

که ما را نیست ایمان بهایی

که هست این گوهر ایمان عطایی

که چون خواهیم فرمانی درآید

ز ترسایی مسلمانی برآید

بزرگانی که استغناش دیدند

نه شب خفتند و نه روز آرمیدند

چو کور از نقطه اسرار بودند

همه سرگشته چون پرگار بودند

چو کس را از دم آخر خبر نیست

ازان دم حصه جز خوف و خطر نیست