غزل شمارهٔ ۴۷
فیض کاشانیای کوی تو برتر از مکان ها
وی گم شده در رهت نشان ها
سرگشته به بر و بحر گردند
اندر طلب تو کاروان ها
ای غرقه بحر بی نشانی
وان گمره وادی نشان ها
هر غم زده ای ست از تو محزون
وز تست نشان شادمان ها
از تست زمین فتاده بی خود
وز شوق تو شور آسمان ها
راهی به تو نیست جز ره عشق
خاصان کردند امتحان ها
در عالم عشق سیر کردیم
دیدیم یکان یکان نشان ها
دل بر سر دل فتاده مدهوش
تن بر سر تن سپرده جان ها
نزد دلدار رفته دل ها
سوی جانان روان روان ها
جان ها همه پا کشیده از تن
دل های همه کنده دل ز جان ها
سر بر سر نیزه های حسرت
تن ها بر خاک جان فشان ها
هرکو از عشق گفت حرفی
افتاد چو فیض بر زبان ها