غزل شمارهٔ ۲۲۵

ز قرب دوست چگویم که مو نمی گنجد

ز بعد خود که درو گفت وگو نمی گنجد

چه جای نکته باریک و حرف پنهانست

میان عاشق و معشوق مو نمی گنجد

بیان چه سان بتوان از جمال او حرفی

چه در بیان و زبان وصف او نمی گنجد

زبان بکام خموشی کشیم و دم نزنیم

چه جای نطق تصور درو نمی گنجد

ز بس نشست ببالای یکدگر سودا

بیقعه سر من های و هو نمی گنجد

سبو ز دست بنه ساقیا و خم بر گیر

که قدر جرعه ما در سبو نمی گنجد

سبو چه باشد و یا خم گلوی ماست فراخ

بیار بحر مگو در گلو نمی گنجد

چو در خیال در آیی همین تو باشی تو

که در مقام فنا ما و او نمی گنجد

چو فیض در تو فنا شد دگر چه میخواهد

چو جای وصل نماند آرزو نمی گنجد