غزل شمارهٔ ۳۷۹

زنده دل از چه رو بدن عالم نور می رود

جاهل مرده دل ز گور هم سوی گور می رود

طالب نشیه بقا سوی خدا روان شود

دسته نشیه فنا سوی ثبور می رود

هرکه درین سرا بدید نشیه آخرت بدید

در ره او ز پیش و پس رایت نور می رود

وان که ز نشیه دگر کور بود درین سرا

چون برود ازین سرا هم کر و کور می رود

هرکه ز تقویش لباس افسر علم بر سرش

وان که به معصیت تنید ناقص و عور می رود

هرکه ز کینه و حسد آتش خشم برفروخت

او ز تنور آتشی سوی تنور می رود

سوی بهشتی میرود هرکه به اختیار مرد

قعر جحیم جا کند آن که به زور می رود

هرکه بخشم مبتلا راست چو مار می شود

وآن که اسیر حرص شد خوار چو مور می رود

غفلت فیض بین که چون غره گفتگو شده

ماتم خود گذاشته در پی سور می رود