شمارهٔ ۲۵۲

تا به کی خاطر من واله و شیدا باشد

در بیابان غمت بی سر و بی پا باشد

در بیابان تمنای تو صد جان بجویست

راه عشقست که بی میل و محابا باشد

دل ما طالب حسنست چه شاید گفتن

حسن عشقست که او احسن حسنا باشد

رو مگردان تو ازین عشقکه این عشق خدا

نا گزیریست که اندر همه اشیا باشد

روز محشرکه سراز خاک لحد بردارم

جان و دل را هوس عشق و تولا باشد

گر ترا صفوت جان هستبه انصاف بگو

عشق و مستوری و مستی چه تمناباشد

عقل اگر علت اولی بود از قول حکیم

عشق اولیست که او علت اولا باشد

جان شیرین به همه حال بباید دادن

خاصه با درد توکانا حسن و اولا باشد

گفتم از عشق چه راهست به عقلای دل و دین

گفت قاسم ز ثری تا به ثریا باشد