شمارهٔ ۴۰۸

بآرزوی تو در خاک می روم در خاک

بجست و جوی تو از خاک برجهم چالاک

جهان بگشتم و آفاق را سفر کردم

ندیده ام بجمال تو از سمک بسماک

اگر دمی نظری جانب من اندازی

گذر کنم بزمانی ز انجم و افلاک

بحال خود نظری کن که جان جانهایی

تویی خلاصه تقدیر و زبده لولاک

چسان لطیف و ظریفی که از لطافت و حسن

قدم بکلبه احزان من نهی حاشاک

تو روح پاکی اگر حرص و آز بگذاری

بجان پاک تو سوگند می خورم زر پاک

جهان پرست ز نور خدای عز و جل

ولیک دیده اعمش نمی کند ادراک

تو شاه عشقی اگر خویشتن نگه داری

که گفته اند که الله وال من والاک

بقاسمی نظری کن که نیک حیرانست

اله ارض و سمایی و لا اله سواک