شمارهٔ ۴۲۰

خدای را چو ندانی چه فقه و چه معقول

بدوست راه نبردی مگو حدیث فضول

ز آفتاب جهانتاب عشق گرم شدیم

فراغتیم ز عالم چه جای رد و قبول

سخن ز ممکن و محدث مگو ز واجب گو

حدیث فرع نگویند عارفان اصول

اگر چه کشته تیغ توام ولی در حشر

چه شکرها که بگوید ز قاتل این مقتول

بدان که علت غایی تویی ز ملک و ملک

که اهل حق ز حقیقت نکرده اند عدول

خدای را که ز واعظ سؤال فرمایید

که با کراهت الحان چرا کنی مرغول

هزار جان و دل قاسمی فدای تو باد

که مست جام هوای تو شد نفوس و عقول