شمارهٔ ۵۵۰
قاسم انوارالا ای نفس خودکامی و خودبین
از آن گشتی اسیر سجن سجین
چه چین در ابرو آوردی که گشتی
اسیر لعبتان چین و ما چین
جهان اندر جهان آواره گشتم
فویل ثم ویل للمساکین
دلم را زنده گردانیده وصلت
چو باد صبح دم بر برگ نسرین
بیا ای ساقی جانها فرو ریز
شراب ارغوان در جام زرین
فدای ماه رویت جان و دلها
اسیر زلف مشکین جان مسکین
بیا در باغ و بستان تا ببینی
بساتینست در صحن بساتین
خدایا از بلای خود نگه دار
بحق حرمت طاها و یاسین
خدا بین باش قاسم تا توانی
که خودبینی نشاید در خدابین