شمارهٔ ۵۹۷
قاسم انوارتا گرد ماه سنبل مشکین نهاده ای
بس داغ ها که بر دل مسکین نهاده ای
بر عارض تو زلف سمن سا چه حکمت است
یعنی به جنب فاتحه آمین نهاده ای
از بهر غارت دل و دین شکستگان
بر سیم تر کلاله زرین نهاده ای
کحلی ست نوربخش خیال جمال تو
در پرده های چشم خدا بین نهاده ای
جان ها حیات یافت ز حسن کلام تو
در زیر لب چه شیوه شیرین نهاده ای
آن جان نازنین تو بر روی دل فروز
طغرای مشک بر گل و نسرین نهاده ای
فریاد جان قاسمی از آسمان گذشت
زین جورها که پیشه و آیین نهاده ای