شمارهٔ ۶۲۸

گر زانکه بگویند گدایی و فقیری

بهتر بود از مسند شاهی و امیری

ای دوست بآخر چو همی باید رفتن

این فقر به از مملکت میر و وزیری

شاهی بکجا میرسد ای راحت جانها

کاندر دو جهان در صدد گیر و مگیری

از شاه بپرسند قیامت که چه خواهی

چون قصه عیانست بگوید که فقیری

دنیا همگی غصه و فتنه و ملامت

جهدی بکن ای دوست که در غصه نمیری

گر زانکه نداری بجهان جاهی و مالی

طیره مشو ای دوست که خورشید منیری

گر فضل خدا همره جان تو نباشد

سودی نکند فصل و مقامات حریری

یا رب بدل عاشق بیچاره نظر کن

سلطان نصیری و شهنشاه ظهیری

همواره دل قاسم بیچاره اسیرست

پیری و فقیری و غریبی و اسیری