شمارهٔ ۴۲ - در مدح ابومنصور و هسودان

زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کرد

طراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد

بهاری ابر ز دریا نهاد روی بدشت

وز آب دیده همه شب برم چو دریا کرد

هوا همی بگشاید ز سنگ خارا آب

از آن ببین که همی ز آب سنگ خارا کرد

سرشگ ابر زمین را شگفت رنگین کرد

نسیم باد هوا را شگفت بویا کرد

یکی هوا را پر تنگهای عنبر کرد

یکی زمین را پر تخت های دیبا کرد

سپهر گویی عاشق شده است بر گلزار

که شاخ گل را پر زهره و ثریا کرد

از ابر تیره هوا همچو پشت شاهین گشت

که نوبهار زمین را چو بر ببغا کرد

شمال خاک زمین را بمشگ معجون ساخت