شمارهٔ ۵۰ - در مدح شاه ابوالخلیل جعفر

آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بود

گر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود

شکر لؤلؤ نمایست آن لب رامش فزای

گر میان شکر اندر چشمه کوثر بود

اندر آن بالا و روی او پدید آید همی

آنکه در کشمیر باشد و آنکه در کشمر بود

گر ببویی آن دو زلف و گر ببوسی آن دو لب

جاودان در کام عمرت عنبر و شکر بود

در خور آمد چون روان دیدار او وان حیرتست

گر به دلجویی گران کان چون روان درخور بود

روی او مهر است پنداری و من ما هم که راست

کاملش چندان بیابم کو مرا همبر بود کذا

آن به آیین سنگ دل باشد دل آیینه سنگ

از چه آن بی آذر این همواره پرآذر بود