شمارهٔ ۱۰۴ - در مدح شمس الدین و ابوالمعالی

با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگ

زرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ

آن چمن کز لاله و گل بود چون رنگین تذرو

شد ز برگ زرد و خاک تیره چون پشت پلنگ

آسمان چون تو زی و خز باشدی از خیل ابر

راست گشته روز و شب ماننده تیر خدنگ

تا چو سوزن های زرین شد گیاهان بر درخت

برگ چون زرین ورق شد آب صافی شد چو رنگ

رز همی ماند بخیل زنگیان خفته مست

اندک اندک خیل روم اندر میان خیل زنگ

خوش بود خون رزان خوردن بهنگام خزان

خاصه اندر بوستان با دوستان بارو دو چنگ

چرخ گشته زابر همچون زنگ بسته آینه

آب روشن گشته چون آیینه نادیده زنگ