شمارهٔ ۱۷۴ - در مدح ابونصر مملان

منم غلام خداوند زلف غالیه گون

که هست چون دل من زلف او نوان و نگون

ز خون و تف همه روزه دو دیده و دل من

یکی به آذر ماند یکی بآذریون

ز تاب ماند جانم بآذر برزین

ز آب ماند چشمم برود آبسکون

چگونه یابد جان من اندر آتش هال

چگونه یابد جسمم در آب دیده سکون

همی ندانم در هجر چند باشم چند

همی ندانم کز دوست چون شکیبم چون

هواش دارد جان مرا قرین هوا

جفاش دارد جان مرا قرین جنون

ز بس کزین دل پرسوز من برآید دود

ز بس دو دیده بیخواب من ببارد خون

ز خون دیده من رست لاله در صحرا