شمارهٔ ۲۱۰ - در مدح ابونصر مملان

ندانی درد هجر ای گل مرا زان زار گردانی

دگر زارم نگردانی به داغ هجر گردانی

اگر یک ره چو من بیدل به عشق اندر فرو مانی

ز خون عاشقان خوردن بسی یابی پشیمانی

همه رنج دل و جسمی همه درد تن و جانی

بسوزانی و گریانی و رنجانی و پیچانی

از آن چون زر شده رویم که تو سیمین زنخدانی

از آن چون لعل شد اشگم که مروارید دندانی

تو ماهی سرو را مانی تو سروی ماه را مانی

که ماه سرو بالایی و سرو ماه پیشانی

بمهر آن لبم کردی سرشک دیده مرجانی

بروشن روی روز من شب تاریک گردانی

مرا رخسار زرین کرد تف نار هجرانی

که سیمین کرد هامون را دم تیغ زمستانی