شمارهٔ ۴ - در مدح ابوالفضل علی

سپاه نوبهار آمد وز او گیتی دگرگون شد

که هامون همچو گردون گشت و گردون همچو هامون شد

چو روی و موی دلبندان زمین گلبوی و گلگون شد

بعنبر گل سرشته شد بصندل آب معجون شد

ز خیل تو بنفشه مرز چون دیبا و اکسون شد

دهان گل ز چشم ابر پر لؤلؤی مکنون شد

زمین چون روی لیلی شد هوا چون چشم مجنون شد

کنون آمد گه شادی که برف از کوه بیرون شد

فریدون اندرین ایام چون بر گاه میمون شد

خجسته باد بر بوالفضل همچون بر فریدون شد

بشاهی در جهان تا هست آب و آتش و بادا

امیر و سید و منصور بوالفضل علی بادا

کنون یک چند بستان را بهشتی بر ز می بینی

بهر جایی که بنشینی نشاط و خرمی بینی