شمارهٔ ۱۱
قطران تبریزیای گشته خجل ماه فلک از نظرت
شد تیره شکر زان لب همچون شکرت
نایی بر من تا که بگیرم ببرت
شرط آنکه بود دیده من رهگذرت
ای گشته خجل ماه فلک از نظرت
شد تیره شکر زان لب همچون شکرت
نایی بر من تا که بگیرم ببرت
شرط آنکه بود دیده من رهگذرت