شمارهٔ ۶۴۰

لاابالی را اگر سامان نباشد گو مباش

بت پرستی را اگر ایمان نباشد گو مباش

دیگری گر بر سر جان می کشد خود را رواست

من به جانان زنده ام گر جان نباشد گو مباش

کار وصل او اگر آسان برآید دولتی ست

ورنه گر کار دگر آسان نباشد گو مباش

چون نمی خواهم که باشم یک زمان بی درد او

با چنین دردی گرم درمان نباشد گو مباش

عاشقان را چون به دردی ذوق عالم حاصل است

در جهان گر چشمه حیوان نباشد گو مباش

گر به ظاهر دشمنی با ما و در دل دوستی

من بدین راضی شدم گر آن نباشد گو مباش

بر گدا و پادشا چون رنج و راحت بگذرد

گر گدا را نعمت سلطان نباشد گو مباش

گر کمال از عشق رویش بی سروسامان شده ست

عاشقان را گر سر و سامان نباشد گو مباش

بر سر میدان عشق این نفس کافرکیش را

می کشم گر لایق قربان نباشد گو مباش