شمارهٔ ۱۳۰
کمالالدین اسماعیلباز دیدی که ابر تر دامن
باغ را کرد پر گهر دامن
گل ز بهر نثار بر چیدن
پیرهن کرد سر بسر دامن
غنچة تنگ چشم را گرچه
هست پر خرده های زر دامن
از گدایی چو قرص خور بیند
باز گیرد ز یکدگر دامن
سرو آزاد بین چو چالاکان
در زده چست در کمر دامن
پای در آب می نهد زیراک
کرد از ساق زاستر دامن
گرچه از خار خیمه گل را
میخ ها کوفتند بر دامن
روی نگشاده رخت می بندد
درچده از پی سفر دامن
وانک آنک چنار پنجه کشید
کش بگیرد به رهگذر دامن
کف برآورده پای در زنجیر
آب دیوانه شکل تر دامن
وانک اندر قفای دیوانه
کوه کردست سنگ در دامن