شمارهٔ ۱۴۵

کجایی ای به دو رخ آفتاب دلداری

چگونه ای که نه ای هیچ جای دیداری

بیا و خوی فرا مردمی و مردم کن

که هیچ حاصل ناید ز مردم آزاری

حکایت غم دل با تو من چرا گویم

تو خود ز حال من و دل فراغتی داری

به کار عشق تو در هستم آن چنان بیدار

که کار من همه بی خوابی است و غمخواری

تو حال بنده چه دانی که بگذرد شب ها

که نرگس تو نبیند به خواب بیداری

ز آفتاب فلک پیش من عزیزتری

وگرچه دایم در پرده سایه کرداری

مرا که آرزوی آفتاب خانگی است

چه گرد خیزد ازین آفتاب بازاری

به زیر زلف تو منزل گرفت نیکویی

ز چشم مست تو پرهیز کرد هشیاری

شود سیاهی شب شسته از رخ عالم

گر آب روی تو را اشک من کند یاری

ولی چه سود که هر لحظه چرخ آموزد

ز عکس زلفت تو و بخت من سیه کاری