شمارهٔ ۳۰۹
محتشم کاشانیدوش در بزمم گذر کرد آن مه مجلس فروز
روشنی بیرون نرفت از خانه من تا به روز
دیشب از شست خیالش ناوکی خوردم به خواب
روز چون شد خورد بر جانم خدنگ سینه سوز
دیدمش در خواب کاتش می زند در خانه ام
چون شدم بیدار دیدم آه خود را خانه سوز
دوش گستاخانه زلفش را گرفتم در خیال
دستم از دهشت چو بید امروز می لرزد هنوز
هرکه آگاه از رموز عشق شد دیوانه گشت
محتشم گر عاقلی کس را میاموز این رموز