بخش ۶

شیخ این دو بیت بخط خویش نوشته بود

لان کانت الایام فرقن بیننا

فانا بقرب القلب مجتمعان

تصورت فی قلبی لفرط صبابتی

فشخصک لی نصب بکل مکان

ای دوست ترا به جملگی گشتم من

حفا که درین سخن نه زرقست و نه فن

کر تو ز وجود خود برون جستی پاک

شاید صنما بجای تو هستم من

بیت

چندانکه بکوی سلمه یارست و ربود

چندانکه درخت میوه دارست و مرود

چندانکه ستاره است برین چرخ کبود

از ما ببر دوست سلامست ودرود

بیت

بر رسته دگر باشد و بر بسته دگر

بیت

تنگ دلی نی و دل تنگ نی

تنگ دلانرا بر ما رنگ نی

بیت

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن خام

یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند

دگر که عاشق گویند عاشقان را عام

دریغم آید چون مر ترا نکو خوانند

دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام