برخیزم و زندگی ز سر گیرم
وین رنج دل از میانه برگیرم
باران شوم و به کوه و در بارم
اخگر شوم و به خشک و تر گیرم
یک ره سوی کشت نیشکر پویم
کلکی ز ستاک نیشکر گیرم
زان نی شرری به پاکنم وز وی
گیتی را جمله در شرر گیرم
در عرصه گیر و دار بهروزی
آویز و جدال شیر نر گیرم
داد دل فیلسوف نالان را
زین اختر زشت خیره سر گیرم
با قوت طعم کلک شکر زای
تلخی ز مذاق دهر برگیرم
ناهید به زخمه تیزتر گردد
چون من سر خامه تیزتر گیرم
کلک ازکف تیر سرنگون گردد
چون من ز خدنگ خامه سرگیرم
از مایه خون دل به لوح اندر
پیرایه گونه گون صور گیرم
هنجار خطیر تلخ کامی را
بر عادت خوبش بی خطر گیرم
پیش غم دهر و تیر بارانش
این عیش تباه را سپر گیرم
در عین برهنگی چو عین الشمس
از خاور تا به باختر گیرم
وین سرپوش سیاه بختی را
از روی زمین به زور و فر گیرم
وان میوه که آرزو بود نامش
بر سفره کام در شکر گیرم
چون خاربنان به کنج غم تاکی
بر چشم امید نیشتر گیرم
آن به که به جویبار آزادی
پیرایه سرو غاتفر گیرم
باغی ز ایادی اندرین گیتی
بنشانم و گونه گون ثمر گیرم
آن کودک اشک ریز را نقشی
از خنده به پیش چشم تر گیرم
وآن مادر داغدیده را مرهم
از مهر به گوشه جگر گیرم
شیطان نیاز و آز را گردن
در بند وکمند سیم و زرگیرم
از کین و کشش به جا نمانم نام
وین ننگ ز دوده بشر گیرم
آن عیش که تن از آن شود فربه
از نان جوینش ماحضر گیرم
وان کام که جان ازو شود خرم
نزل دو جهانش مختصر گیرم
یک باره به دست عاطفت پرده
ازکار جهان کینه ورگیرم
وین نظم پلید اجتماعی را
اندر دم کوره سقرگیرم
وین ابره ازرق مکوکب را
زانصاف دو رویه آسترگیرم
و آنگاه به فر شهپر همت
جای از بر قبه قمر گیرم
شبگیر کنم به صفه بهرام
و آن دشنه سرخش ازکمرگیرم
زان نحس که بر تراود از کیوان
بال و پر و پویه و اثر گیرم
وان دست که پیش آرزوی دل
دیوارکشد به خام درگیرم
نومیدی و اشک و آه را درهم
پیچیده به رخنه قدر گیرم
واندر شب وصل پرده غیرت
در پیش دریچه سحر گیرم
وانگاه به سطح طارم اطلس
با دلبر دست در کمر گیرم
با بال و پر فرشتگان زانجای
زی حضرت لایموت پر گیرم
