شمارهٔ ۱۶

حشمت محتشمان مایه مرگ فقراست

داد ازین رسم فرومایه که در شهر شماست

یا رب این شهر چه شهر ست و چه خلقند این خلق

که به هر رهگذری نعش غریبی پیداست

می شنیدم سحری طفل یتیمی می گفت

هر بلایی که به ما می رسد از این وزراست

خانه محتشم آباد که از همت او

شیون و غلغله در خانه مسکین و گداست

از خدایش به حقیقت نرسد برگ مراد

آنکه فارغ ز غم ومحنت مخلوق خداست

نوشداروی نصیحت چه دهد سود بهار

به مریضی که به هر قاعده محکوم فناست