غزل شمارهٔ ۳۷۱

گر جام سپهر زهر پیماست

آن در لب عاشقان چو حلواست

زین واقعه گر ز جای رفتی

از جای برو که جای این جاست

مگریز ز سوز عشق زیرا

جز آتش عشق دود و سوداست

دودت نپزد کند سیاهت

در پختنت آتشست کاستاست

پروانه که گرد دود گردد

دود آلوده ست و خام و رسوا ست

از خانه و مان به یاد ناید

آن را که چنین سفر مهیا ست

از شهر مگو که در بیابان

موسی ست رفیق من و سلواست

صحبت چه کنی که در سقیمی

هر لحظه طبیب تو مسیحا ست

دلتنگ خوشم که در فراخی

هر مسخره را رهست و گنجا ست

چون خانه دل ز غم شود تنگ

در وی شه دلنواز تنها ست

دل تنگ بود جز او نگنجد

تنگی دلم امان و غوغا ست

دندان عدو ز ترس کنده ست

پس روترشی رهایی ماست

خاموش که بحر اگر ترش روست

هم معدن گوهر ست و دریا ست