غزل شمارهٔ ۳۸۲

ای از کرم تو کار ما راست

هر جای که خرمی ست ما راست

عاشق به جهان چه غصه دارد

تا جام شراب وصل برجاست

هر باد چغانه ای گرفته

کاو منتظر اشارت ماست

هر آب چو پرده دار گشته

اندر پس پرده طرفه بت هاست

هر بلبل مست بر نهالی

ماننده راح روح افزا ست

بسیار مگو که وقت آش است

چون گرسنگی قوم شش تاست