رباعی شمارهٔ ۷۷۲
جلال الدین محمد مولویغم کیست که گرد دل مردان گردد
غم گرد فسردگان و سردان گردد
اندر دل مردان خدا دریاییست
کز موج خوشش گنبد گردان گردد
غم کیست که گرد دل مردان گردد
غم گرد فسردگان و سردان گردد
اندر دل مردان خدا دریاییست
کز موج خوشش گنبد گردان گردد