غزل شمارهٔ ۹۴۸

کسی خراب خرابات و مست می باشد

از او عمارت ایمان و خیر کی باشد

یکی وجود چو آتش بود نباشد آب

محال باشد یک مه بهار و دی باشد

منم خراب خرابات و مست طاعت حق

درون شهر معظم ز نیک و بی باشد

عمارتیست خراباتیان شهر مرا

که خانه هاش نهان در زمین چو ری باشد

شکوفه هاست درختان زهد را ز شراب

نه آن شراب که اشکوفه هاش قی باشد

چو هست و نیست مرا دید چشم معتزلی

بگفت دیدم معدوم را که شیء باشد

به سایه ها و به خورشید شمس تبریزی

که بی مکان و زمان آفتاب و فی باشد