غزل شمارهٔ ۲۷۹۲

سر نهاده بر قدم های بت چین نیستی

ز آنک مسی در صفت خلخال زرین نیستی

راست گو جانا که امروز از چه پهلو خاستی

چیز دیگر گشته ای تو رنگ پیشین نیستی

در رخ جان رنگ او دیدم بپرسیدم از او

سر چنین کرد او که یعنی محرم این نیستی

دوش آمد خواجه ای بر در بگفتش عشق او

سیم و زر داری ولیکن مرد زرین نیستی