سی‌و سوم

رها کن ناز تا تنها نمانی

مکن استیزه تا عذرا نمانی

مکن گرگی مرنجان همرهان را

که تا چون گرگ در صحرا نمانی

دو چشم خویشتن در غیب دردوز

که تا آنجا روی اینجا نمانی

منه لب بر لب هر بوسه جویی

که تا ز آن دلبر زیبا نمانی

ز دام عشوه پر خود نگه دار

که تا از اوج و از بالا نمانی

مشو مولای هر ناشسته رویی

که تا از عشق مولانا نمانی

مکن رخ همچو زر از غصه سیم

که تا زین سیم ز آن سیما نمانی

چو تو ملک ابد جویی به همت

ازین نان و ازین شربا نمانی