بخش ۱ - در توصیف بهار استانبول
میرزاده عشقیبتا دیشب در آن کشتی که بردی بر مدا ما را
نمی دانم خدا می بردمان یا ناخدا ما را
همی دانم که راند از آن خطر دیشب خدا ما را
ندیدی چون کشاندی سیل موج از هرکجا ما را
بهر غلتاندن کشتی نمودی جابه جا ما را
خدا دیگر چنین شب را نیارد بر کسی روزی
در آن حالت تو ای مه خیره بودی موج دریا را
من از عشق تو از خود رفته محروم آن تماشا را
شدم غرق تماشای تو ماه سرو بالا را
فشاندی باد بر رویت دو زلف مشک آسا را
فتاده بود عکس مه بر آب و این عجب ما را
که مه دیگر چه افروزد همانا چون تو افروزی
هوا واماند ز آشوب و به ساحل شد قرین کشتی
من از مرسوم هر روزی ز کشتی چون برون گشتی
به پیرامونت می هشتم قدم هرجا که می هشتی
ز هر راهی که می رفتی ز هرجایی که بگذشتی
ز هول عشق قلبم در تپش مانند زرتشتی
گه آتش پرستیدن به روز عید نوروزی
خرامنده درختی بد بلند اندام دلجویت
نقاب نازکینت را هوای باد از رویت
کشاندی و برافشاندی ز زیر وی به رخ مویت
تو در پیش و من از پس تا عیان شد کوچه کویت
چو خلوت دیدم آنجا را سبک بشتافتم سویت
بنا کردم بیان عشق با رمزی و مرموزی
به شب اندر شبستانم به روز اندر دبستانم
ز فکر تو چه سان خوابم ز ذکر تو چه سان خوانم
چه کردستی به من ای مه که آنی بی تو چون مانم
بود عمرم چو زنجیر و شود عالم چو زندانم
تو می دانی چه کردستی به من من خود نمی دانم
شبم روز است و روزم شب ازین خود به چه بهروزی
ز رنگ چهره ام بین در چه حالی اندرم رحمی
چو مرغی پر گشودم سوی تو بال و پرم رحمی
مزن سنگ جفا ای دوست مشکن شهپرم رحمی
گرفته آتش عشق تو از پا تا سرم رحمی
امان آتش گرفتم یار بر خاکسترم رحمی
نگاه رحمت از چه سوی ما لختی نمی دوزی
نگارا عاشقم من سخت و این بد ماجرای من
به درد آمد ز هجرت جان به دست آورد وای من
همانا می روم از دست فکری کن برای من
به آخر نارسیده بد هنوز این حرف های من
که تو آغاز کردی حرف و بند آمد صدای من
ابا یک لهجه زیبا و سیمای برافروزی
به آهنگی که می فهماند می ترسی که تا مردی
مبادا در سخن بیندت با ناآشنا مردی
که ای آن کز پی چندی ست پیرامون من گردی
شنیدم مردم عشقی و عشقی نام خود کردی
ولی هیهات کین گرمی به کف ناید بدین سردی
کنون بسیار مانده تا تو درس عشق آموزی
نه تنها ز آتش عشق من اندر تو شرر باشد
مرا هم از تو عشقی در دل و فکری به سر باشد
ولی دانم که بس این راه را کوه و کمر باشد
خود این راهی ست پر خوف و بسی در وی خطر باشد
که عشق است آتشی سوزان بل ز آتش بتر باشد
همانا در دل این آتش می فروزان که می سوزی
من از آن روز می ترسم که چون با ما به مهر آیی
به رسم عشق لوح دل ز نقش من بیارایی
به حکم عشق آزاری سپس چون دست دنیایی
مرا از تو جدا سازد تو دور از من چه بنمایی
نه من بی تو بیاسایم نه تو بی من بیاسایی
گر این پندم پذیری عشق من هرگز نیندوزی
همان روز است می بینم که ما هردو به ناکامی
ز هجر یکدگر تلخین به سر آریم ایامی
نه من را تاب هجر تو نه تو بی من بیارامی
درین بین ای بسا هردو بمیریم اندر آلامی
جوانیمان تبه گردد به ناکامی و بدنامی
حذر کن زین سوانح دیده چون بر عشق من دوزی
هنوز عکس صدا آید به گوشم ز آن صدایی را
که با آن راندیم از خود چو بی خیری گدایی را
چو گفتی دور شو از من همانا من دوایی را
که جستم بهر دفع میکروب آشنایی را
جدایی بوده است ای دل غنیمت دان جدایی را
گر این درمان نه بپذیری کشد این دردمان روزی
نمی دانی چه بر من رفت از آن رفتار دلدارا
سپس چون رو به خانه رفتی و بگذاشتی ما را
خدا داند که در آن راه پیمودن تو هر پا را
که برمی داشتی در خون همی غلتید دل یارا
چو درب در رسیدی و نگاه آخرین ما را
نمودی و درون رفتی و در بستند دنیا را
تو خود گفتی گرفت آن دم به خود دنیای اندوزی
تو رفتی و برفتم من هم از خود کنج دیواری
به درد خود گرفتار و ز درد این گرفتاری
نهادم قلب خود لختی به درب خانه ات باری
کشیده آه و کردم این ندا با ناله و زاری
من از پروانه نی بیشم تو از شمعی چه کم داری
همان گونه که سوزاندی مرا خود نیز می سوزی
گرفتم آن سپس راه خود و رفتم به کار خود
مزار است ارچه بی تو خانه رفتم بر مزار خود
نشستم گوشه ای غمگین ز وضع روزگار خود
کشیدم آه چند اول ز دوری دیار خود
سپس افتادم اندر فکر بی مهری یار خود
به خود گفتم کزین کرده پشیمان می شود روزی
همه آن شب نخفتم تا صباح و دیده نی بستم
مگر وقت سحر کاندک ز فکر و غصه وارستم
ربودم خواب و اندر خواب دیدم با تو بنشستم
بساط عشق دسته دسته و دست تو در دستم
در این اثنا از آن خواب خوش از فرط خوشی جستم
به خود گفتم که بر این خواب باشد فال فیروزی
