قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۷

از صحبت خلق دل گسستم

اندیشه ندیم دل بسستم

در آب نمیدی آن ردا را

کش طمع طراز بود شستم

چون سایه جهان پس من آمد

چون دید که من ازو بجستم

جوینده جسته گشت از من

می جست چو من همیش جستم

وان دیو که پیش من همی رفت

بر پای بماند و من نشستم

برگردن من نشسته بودی

و اکنونش به زیر پای خستم

برگشت زمن بشست دستش

چون شسته شد از هواش دستم

لیکن نرهم همی ز قومش

هرچند زمکر او بجستم

یک چند میان جمع دیوان

تا کور بدم چو دیو ز ستم

از لشکرشان سپس نماندم

تا بود چو کاهشان سپستم

لیکن ببرید دیوم از من

چون دید که من چنو نه مستم

من دست هوا به حبل حکمت