قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵

مر جان مرا روان مسکین

دانی که چه کرد دوش تلقین

گفتا چو ستور چند خسپی

بندیش یکی ز روز پیشین

بنگر که چه کرده ای به حاصل

زین خوردن شور و تلخ و شیرین

بسیار شمرد بر تو گردون

آذارو دی و تموز و تشرین

بنگر که چو شنبلید گشته است

آن لاله آب دار رنگین

وان عارض چون حریر چینی

گشته است به فام زرد و پرچین

شاهین زمانه قصد تو کرد

بربایدت این نفایه شاهین

تنین جهان دهان گشاده است

پرهیز کن از دهان تنین

جان و تن تو دو گوهر آمد