قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۳

ای شده مفتون به قول های فلاطون

حال جهان باز چون شده است دگرگون

پاره که کرد و به زعفران که فرو زد

قرطه گلبن به باغ و مفرش هامون

گر نه هوا خشمناک و تافته گشته است

گرم چرا شد چنین چو تافته کانون

گرم شود شخص هر که تافته گردد

تافته زی شد هوای تافته ایدون

هرچه برآمد زخاک تیره به نوروز

مخنقه دارد کنون ز لولوی مکنون

سیب و بهی را درخت و بارش بنگر

چفده و پر زر همچو چتر فریدون

گویی کز زیر خاک تیره برآمد

گنج به سر برنهاده صورت قارون

بر سر قارون به باغ گوهر و زرست