بخش ۴۴ - مناظرهٔ نقاشان رومی و چینی

بیا ساقی آن می که جان پرورست

به من ده که چون جان مرا درخورست

مگر نو کند عمر پژمرده را

به جوش آرد این خون افسرده را

یکی روز خرم تر از نوبهار

گزیده ترین روزی از روزگار

به مهمان شه بود خاقان چین

دو خورشید با یکدیگر همنشین

ز روم و ز ایران و از چین و زنگ

سماطین صفها برآورده تنگ

به می چهره مجلس آراسته

ز روی جهان گرد برخاسته

دران خرمیهای با ناز و نوش

رسیده ز لب موج گوهر به گوش

سخن می شد از کار کارآگهان

که زیرک ترین کیستند از جهان